Μα σκοτωνουν τα ραδιοπικαπ όταν γερασουν?

Το  επιπλο-πικαπ-ραδιο της φωτο γραφει ZENITH στο καπακι όταν σηκωνεται. Το ξυλο του είναι μασιφ και ασηκωτο και  εχει τα στραβα ποδαρακια –στυλ  μοντερνο επιπλο στο σπιτι του Τιραμολα  τη δεκαετια του 60.  Δεξια και αριστερα πισω από τις ξυλινες γριλιες  κρυβονται τα μεγαφωνα. Το ραδιοφωνο δουλευει με τρανζιστορ, στα ΑΜ και στα FM ενώ ενδιαμεσα  υπαρχει και η επιλογη  ΑFC . Διπλα στο πικαπ εχει ειδικο χωρο για να αποθηκευσεις  δισκους  (ή  βερμουτ). Δουλευει στα 115 volt και από πισω εχει σταμπα με τον αριθμο του μοντελου  ZENITH GA50-12 και τον τοπο κατασκευης:  Chicago-Illinoes-USA.
Δεν ξέρω ποιος το εφερε στην Ελλαδα. Οι υποθεσεις σ’αυτή την περιπτωση είναι αρκετες. Πιθανα  καποιος θειος από την Αμερική ή πατερας,  γιος , ξαδελφος,  ναυτικος  μπορεί και  πιλοτος της Ολυμπιακης ή ακομα και στρατιωτικος  που δουλευε στην Αμερικανικη  βαση στη δεκαετια του 60. Καποτε  τα Πατησια, η Βικτωρια,  η Μιχαηλ Βοδα και γενικα οι περιοχες πανω από τις γραμμες του τρενου πρεπει να ηταν γεματες με τετοια επιπλα ραδιοπικαπ αφου οι κατοικοι εδώ  τον ειχαν τον τροπο τους . (Θυμάμαι  πιο μικρος όταν ο πατερας μου ηθελε να τονισει το ποσο ανετες οικονομικα ηταν οι ξαδελφες του που εμεναν στη Μιχαηλ Βοδα στο υψος του Αγιου Παντελεημονα το 60, εβαζε μεσα στα επιχειρηματα και το: « Μα μπορουσαν να κανουν  ροκ&ρολλ παρτυ στο σπιτι τους» )
Επισης δεν ξέρω ποιος το αφησε  στα σκουπιδια διπλα στις γραμμες του τραινου.  Οι υποθεσεις σ’αυτή την περιπτωση δεν είναι και πολλες. Αν δεν παιζει η περιπτωση να εμφανιστηκε ο Αγιος Νικολας ( από την ομώνυμη εκκλησια εκει κοντα )  στον υπνο του ιδιοκτητη και να τον διεταξε να πεταξει αμεσως αυτό το διαβολικο μηχανημα-επιπλο, το πιθανοτερο είναι πως καποιος απογονος το πεταξε για να κανει χωρο στο σαλονι του για να φερει ένα συνθετο από το ΙΚΕΑ ξερω γω.
Όταν το ειδα την περασμενη Παρασκευη  απογευμα δεν με ενοιαζε πως  βρεθηκε εκει. Φρεναρα μονο αποτομα διπλα στις γραμμες και βγηκα εξω από το αμαξι. Το κοιταξα από ολες τις μεριες . Όλα στη θεση τους. Πουθενα σπασιμο, τσακισμα  ή απειλητικη προκα  να εξεχει.  Δεν μπορουσα να πιστεψω στην τυχη μου. Ένα επιπλο φετιχ από την παιδικη μου ηλικια ακομα, στην ακρη του δρομου, ροκ&ρολλ  εντοιχισμένο, με τις νοτες  από το «Ρουμπι μπε’ι’μπι» του Ντιον και το «Γουασινγκτον σκουεαρ»  των Στομπερς να βγαινουν από τα ηχεια και να πεφτουν σε ένα τασακι γεματο αποτσιγαρα με ασπρα φιλτρα και ετσι σιγα –σιγα όπως το επιπλο στεκοταν στα σκουπιδια αρχισαν να χτιζονται γυρω του τοιχοι με γκριζαρισμενα χρωματα και μοντερνιστικα σχεδια σε λεπτα κρεμασμενα καδρα, πορτατιφ και εφηβοι φαντασματα ντυμενοι σαν την Ναταλη Γουντ και τον Στηβ Μακουιν σε εκεινη την ταινια. Και μετα  ολα αυτά έγιναν καπνος  ξαφνικα όπως εμφανιστηκαν όταν  ανοιξα το καπάκι και ηρθε μια μικρη απογοητευση. Το πικαπ ειχε ξηλωθει. Από τα πριονιδια στη βαση του πικαπ  και τις βιδες πεταμενες μεσα και εξω  φαινοταν πως το ξηλωμα ειχε γινει προσφατα. Αποφασισα να αφησω το ονειροπολημα, να επανελθω στο σημερινο  αδιστακτο κοσμο  και βουτηξα το επιπλο να το βαλω γρηγορα στο αμαξι και ουτε προσεξα ποσο βαρυ είναι από την ευτυχια μου που το εσωζα .
Δυο  Αφρικανοι ξεπεταχτηκαν από το πουθενα πριν προλαβω να το καταλαβω και με περικυκλωσαν μιλοντας σε ακαταλυπτη γλωσσα πολύ μακρυα από τα αγγλικα και τα  ιταλικα που χρησιμοποιω όταν είναι φανερο ότι δεν μπορω να χρησιμοποιησω την μητρικη μου γλωσσα. Φωναζαν και μου τραβηξαν το επιπλο από τα χερια, δειχνοντας μου τα υπολοιπα μηχανηματα που ειχε απανω. Ηθελαν να ξηλωσουν τα ηχεια, τον ενισχυτη και το ραδιοφωνο  και να τα πουλησουν για παλιοσιδερα. Αυτοι ειχαν παρει και το πικαπ πιο πριν , το εβλεπα τωρα διαλυμενο μαζι με σουστες από στρωματα και σιδερενια ποδια από καρεκλες, μεσα στα καροτσια του σουπερ-μαρκετ που εσερναν μαζι τους ψαχνοντας στα σκουπιδια της περιοχης για σιδερα από το πρωι μεχρι το βραδυ.  Ξαναβουτηξα το επιπλο, λεγοντας στα αγγλικα , αν και δεν με καταλαβαιναν πως δεν πρεπει να καταστραφει ένα τετοιο αριστουργημα για παλιοσιδερα. Ακομα και να καταλάβαιναν τι ελεγα δεν θα βοηθουσε σε κατι, αφου για εκεινους  δεν υπαρχει διαφορα μεταξυ ενός γκαζοντενεκε και ενός ραδιοφωνου της δεκαετιας του 60. Το μεταλο μετραει μονο.  Οι  δυο πηγαν να με τραβηξουν, εσπρωξα τον έναν, εκατσα πανω στο επιπλο . Με τραβηξαν, τους εσπρωξα, ξανακαθησα, μου φωναζαν κατι που εμοιαζε με «μπουγκουλουμπουλουμπουκγουπου» δεν καταλαβαινα κουναγα μονο το κεφαλι μου αρνητικα. Ο  ενας εφυγε τρεχοντας. Πηγε να φωναξει κι’αλλους? Μου έσκασαν στο μυαλό σκηνές από τον Εμφυλιο πολεμο στην Ουγκαντα,  Ζουλου εναντιον Βρεττανων, ο Αλαν Κουοτερμαν  που πιαστηκε από τους Κανιβαλους στο Κιλιμάντζαρο πριν τον σωσει ο Ταρζαν και λυσει το μυστηριο του Σολωμοντα , γαμησε τα … λες να εμπλεξα για ένα ραδιοπικαπ της δεκαετιας του 60?
Ο Αφρικανος που εφυγε πριν επεστρεψε , όχι με ένα τσουρμο μαυρους  όπως περιμενα, αλλα με έναν μικροσωμο  χαμογελαστο  Αφρικανο με ανοιχτο πουκαμισακι με βερμουδα και σαγιοναρες . Τον ειχαν φωναξει για μεταφραστη.
-Γεια σου φιλε, μου λεει ευγενικα στα αγγλικα , θελεις αυτό.
Του λεω  «ναι»
«Θελουν αποζημιωση για τα σιδερα» μου λεει ξανα «Πληρωσε το και παρτο»
«Τι αποζημιωση? Ποσο δηλαδη?»
Οι Αφρικανοι αρχισαν να λενε μεταξυ τους παλι κατι  «μπουγκουλουμπουλουμπουκγουπου» και τελικα  ο διερμηνεας  μου λεει την τιμή
-Δυο Εβρώ
-Τι εκανε λεει? Πόσο? …

Εχω σκεφτει ηδη σε ποιο σημειο  θα βαλω το ραδιοπικαπ μεσα στο σπιτι μου. Πεντε εβρω που ειχα απανω μου όλα κι’όλα τα εδωσα στους  Αφρικανους που εφυγαν ευχαριστημενοι με τα καροτσια τους  ενώ τα φαντασματα εφηβοι που είναι ντυμενοι σαν την Ναταλη Γουντ και τον Στηβ Μακουιν σε εκεινη την ταινια με βοηθησαν να φορτωσω  το επιπλο στο αμαξι . Τωρα μενουν και αυτά σπιτι μου και καθονται γυρω από το ραδιοπικαπ και κοιταζουν χρωματολογια. Θα με βοηθησουν λεει να  βαψω και το σπιτι.

«Κυνηγοί του ουράνιου τόξου» 1986-87

( H φωτο εχει αναδημοσιευτει απο το blog: http://diskoryxeion.blogspot.com/2010/04/blog-post_14.html Εκει μπορει καποιος να βρει περισσοτερες πληροφοριες για αυτη τη σειρα της Ελληνικης Τηλεορασης του 1986-87 με θεμα την ροκ-ποπ προσπαθεια ελληνων καλλιτεχνων της δεκαετιας του 60 και 70 σε σκηνοθεσια Πετρου Μινοπετρου.)

Η σειρα εκτος απο τα κλασσικα πλανα απο τους δρομους Φιλελληνων και Πανεπιστημιου με τα οπελ καντετ τα τογιοτα τα τρολε'ι' και τα κεφαλια των Αθηναιων του 80 που ειχαν σχεδον αναγκαστικα οι περισσοτερες εκπομπες της ΕΡΤ με αστικο θεμα, εχει ενδιαφερουσες στιγμες που ξεφευγουν κινηματογραφικα απο τα τετριμενα τηλεοπτικα της εποχης. Ενδιαφερον επισης παρουσιαζουν καποιες  "κουβεντες" που ακουγονται απο τις παλιες καραβανες, περα απο τα συνηθισμένα συμπερασματα " οι νεοι του τοτε διασκεδαζαν πολυ περισσοτερο απο τους σημερινους" ( κατι που μαλλον θα ακουγεται παντα σε ολες τις εποχες) που τραβανε την προσοχη οπως η αποψη του Βασιλη Τζαβαρα ( των Πλειμποης ) που ενω επαιξε επαγγελματικα μουσικη τις συγκεκριμενες δεκαετιες, εν ετη 1986 δηλωνει στην εκπομπη πως η εποχη του 60 και 70 μουσικα δεν θα ερθει ποτε στην Ελλαδα ή θα αργησει πολυ να ερθει . Επισης μια αναφορά  "ενος ροκιστα που λεγοταν Τσακ Μπερι", απο μελος των "Idols" με ενα τροπο που μοιαζει να εχει την βεβαιοτητα, οτι σχεδον κανεις απο τους θεατες της σειρας δεν γνωριζει ( και μαλλον την εποχη που γυριστηκε η σειρα εχει δικιο να το πιστευει ). Στα συν οι πολλες πληροφοριες για ονοματα μαγαζιων, μουσικων  και τις συνθηκες που επικρατουσαν στο μπακ στειτζ.
Βαζω στα συν  και την "Κασαβετικη" εμφανιση του  σαξοφωνιστα Αρη Καραντανη των Aris-Alba, ( ο στυλατος τυπος μου μοιαζει στον Φρεντυ Γερμανο και καπνιζει στο μπαρ) που προσωπικα θεωρω απο τις πιο αυθεντικες ροκ&ρολλ 60s φιγουρες που εμφανιζονται στην εκπομπη κατι που πιθανων πιστευει και ο σκηνοθετης της σειρας οπως φαινεται τουλαχιστον απο το αποτελεσμα, αφου τον εχει κινηματογραφισει στο ημιφως να αυτοσχεδιαζει στο κλασσικο στανταρ "Οτομ λιβζ" παρουσιαζοντας ετσι ενα πιο ψαγμενο και τζαζιστικο στυλ απο αυτο που τον εκανε γνωστο στο ελληνικο κοινο τη δεκαετια του 60

Tην Ανοιξη οι Ρωμαιοι γινονται Τουρκοι

Απο εξι-εφτα χρονων, βλεπω καθε Ανοιξη στην τηλεοραση να δειχνει τον Ιησου τον Ναζωραίο του Τζεφιρελι. Ειναι μια τηλεοπτικη παραδοση που καρφωθηκε αρχες 80 και απο τοτε κραταει ολη μου τη ζωη.

Πανω απο τον πινακα της ταξης μου στο Δημοτικο κρεμοταν η κλασσικη παραβολικη εικονα του Χριστου , μαλι , μουσι Κεννι Ροτζερς και παράστημα καουμπου να χτυπαει την ξυλινη πορτα ενος σπιτιου, ιδιο με αυτα που εδειχνε η Τηλεοραση καθε Σαββατο 12 με 1 το μεσημερι στα Μερι-Μελοντις ( Μικρες ταινιες κινουμενων σχεδιων του 30 - 60 ) .

Αυτη η εικονα που την εβλεπα καθημερινα στο σχολειο σε συνδυασμό με τις παλιες ταινιες του Χολιγουντ που επαιζε κατα κανονα το προγραμμα της ΕΡΤ ολοκληρη την εβδομαδα ειχαν προλαβει να μου δημιουργησουν μεχρι την ηλικια της Δευτερας Δημοτικου την βεβαιοτητα πως οι Ρωμαιοι γυαλιζαν οπως τα καινουργια πλειμομπιλ στην κλασσικη μπλε συσκευασια τους ( Για πολλα χρονια, μετα που μεγαλωσα, θεωρουσα ακομα οτι ο ιδανικος ουρανος ειναι αυτος που πλησιαζει σε χρωμα το ντεγκρανταρισμα του μπλε που εκανε η συσκευασια του Πλειμομπιλ) , η Παναγια εμοιαζε της Τζιν Τιρνευ, ο Ηρωδης και ο Ποντιος Πιλατος ηταν το ιδιο προσωπο, καποιος παχουλος τυπος με οξφορδιανη προφορά, με υψος γα'ι'δουρινο κοντα στο 1,90 - ( ο θρυλικος τριτορολας Φρανκ Θρινγκ με το διαβολικο λεπτο φρυδι μονιμα σηκωμενο) και γενικα αν δεν πηγαινες γυρευοντας η Ιουδαια ηταν ενα ωραιο μερος με ειδηλιακο ηλιοβασιλεμα, γραφικα δρομακια, εξωτικη αγορα, καμηλες, φοινικες, τεραστια παλατια , ολα τοσο καθαρα μεσα στο φιφτις επιχρωματισμενο σινεμασκοπ που με δυσκολια φανταζοσουν πως μπορει ανθρωποι και ζωα να εχεζαν, εκεινη την εποχη.

Ολα αυτα μεχρι το Πασχα του 83 ομως , που ανοιξα την Ραδιοτηλεοραση της γιαγιας μου καταλάθος και ειδα μια ασπρομαυρη φωτογραφια με μια λεζαντα απο κατω που εγραφε

" Ο Ιησους οδηγειται μπροστα στον Ποντιο Πιλατο απο εναν Ρωμαιο στρατιωτη. Σκηνη απο την τηλεταινια του Τζεφιρελι"

Παραξενευτηκα.

Oχι με τον Ιησους τοσο που ηταν μελαχροινος και ασθενικος . Τετοιους Χριστους ειχα παρατηρησει προσεκτικα τουλαχιστον, για πρωτη φορα στον Ιβαν τον Τρομερο που ετυχε να παιζεται μια Παρασκευη βραδυ στην "Κινηματογραφικη Λεσχη" της ΕΡΤ. Το εντονο ασπρομαυρο και η εμονη του Αινζενσταιν στα ρεαλιστικα κοντινα πλανα ηταν σκληρα για την πενταχρονη ιδιοσυγκρασια μου, το στομαχι μου δεθηκε κομπος ( Νομιζω μεχρι σημερα δεν εχει λυθει).

Η πραγματικη εκπληξη που ενιωσα βλεποντας τη φωτογραφια απο την τηλεταινια του Τζεφιρελι ηταν ο κομπαρσος διπλα στον ηθοποιο που εκανε τον Ιησου, που δεν εμοιαζε καθολου με τους Ρωμαιους του Χολιγουντ. Μου φανηκε πιο πολυ για Τουρκος.

Αχτενιστος, αξυριστος, μαυριδερος, με εντονη μυτη. (Την εικονα που ειχα μεχρι τοτε για τους Τουρκους μου την ειχε διαμορφωσει κυριως το Θεατρο Σκιων του Σπαθαρη που εδειχνε καθε Παρασκευη απογευμα η ΕΡΤ1. Ηταν κατι ασχημες φιγουρες που στο εργο κραταγαν την ηρωικη φιγουρα του Αθανασιου Διακου με το σπασμενο σπαθι, μετα τη μαχη της Αλαμανας και πηγαιναν να τον σουβλισουν).

Απο εκεινη τη στιγμη διαχωρισα τον Χριστο του Χειμωνα, απο τον Χριστο της Ανοιξης. Ο χειμωνιατικος ηταν αυτος του "Χιονια στο καμπαναριο", του Μινιον και του Λαμπροπουλου που καθε χρονο με πηγαινε η μανα μου, του Ντιν Μαρτιν που εβαζε ο πατερας μου στο ρεβεγιον και μιλαγε με μια ηρεμη φιφτις ορθοφωνια σε διαλογους που εκανε αποδοση στα ελληνικα η Χαρα Τσακιρη. Δεν σταυρωθηκε ποτε. Τριγυρνουσε, σχεδον ασκοπα, σε ενα βορειοευρωπαικο-βορειοαμερικανικο τοπιο με χαμηλα δεντρα και λευκες, οπως τα Γουεστερν που εδειχνε η ΕΡΤ1 καθε Σαββατο στις 2 μετα το μεσημερι και βρισκοταν πανταχου παρον σε εκκλησιες και σπιτια αποικων της Αμερικης του 1600 οπως στις παλιες ασπρομαυρες ταινιες εποχης της Λαντον Φιλμς που εδειχνε καθε Σαββατο απογευμα γυρω στις 5 η ΕΡΤ2.

Με το που εμπαινε ο Απριλιος, ο Χριστος του Χειμωνα έπεφτε για υπνο σε μια χαρτονενια κουτα, τυλιγμενος σε εφημεριδα μαζι με τις Χριστουγεννιατικες μπαλες και το αστερι της Βηθλεεμ που βαζαμε στο Δεντρο και επιανε ποστο ο αλλος . Ο ανοιξιατικος Χριστος ηταν τοσο θυμωμενος και αχτενιστος σε σημειο που μπερδευοταν στο μυαλο μου με τον Ιωαννη τον Βαπτιστη και γινοταν ενα προσωπο. Ειχε τη φωνη του Βασταρδή που διαβαζε στιχους απο την "Απελευθερωμενη Ιερουσαλημ" του Τουρκουατο Τασσο γιατι ταιριαζε με το κλιμα, σε κατι παραξενες εκπομπες που επαιζαν συνηθως τη Μεγαλη Εβδομαδα, απογευματα απο την ΕΡΤ2. Δεν περπαταγε στα επιχρωματισμενα δρομακια της χολιγουντιανης Ιουδαιας, αλλα σε βουβες επαρχιακες κωμοπόλεις και αναμεσα σε σκονισμενες ελιες με δεμενες πλαστικες σακουλες ξεχασμενες στα κλαδια τους που προβαλε επισης η ΕΡΤ2, σχεδον καθε απογευμα , ολες τις εποχες του χρονου, στα καταθλιπτικα πλην τιμια ντοκυμαντερ του Νεστορα Ματσα, με τα υπερφωτισμενα πλανα των 16mm, με βασανισμενο εταλοναζ , τους τιτλους γραμμενους βυζαντινοτροπα στο χερι, την μονοφωνικη μουσικη επενδυση με σαντουρι και τα μυγακια "χρουτς-χρουστς " που εκανε η ηχητικη μπαντα της εκφωνησης.

Ενιωθα πως ο Ανοιξιατικος Χριστος ειχε γεννηθει σε μια εποχη που οι Εβραιοι ειχαν Τουρκοκρατια αλλα με Ρωμαιους. Και οι Ρωμαιοι γινονταν Τουρκοι που εσφαζαν. Το εβλεπα στη σειρα του Τζεφιρελι και δεν εφταιγε μονο η ρεαλιστικη απεικονιση της τοτε εποχης και οι σκληρες σκηνες βιας, τα αιματα , τα αναρχα μουσια και οι αχτενιστοι πρωταγωνιστες. Ο Ανοιξιατικος Χριστος ηταν μια τραγικη μορφη που πηγαινε γυρευοντας για να τον σταυρωσουν οι Ρωμαιοτουρκοι . Φωναζε πολυ σε καθε επεισοδιο και αυτο μου προκαλουσε αγχος γιατι ηξερα απο πριν ποιο θα ναι το φιναλε. Καθε φορα ευχομουν να μην φωναξει σε αυτο ή σε εκεινο το σημειο για να μη τραβηξει την προσοσχη. Κανε ρε Αρχηγε πως δεν καταλαβαινεις, δεν βλεπεις τι γινεται γυρω σου? Τουρκους τους εχεις κανει. Πρεπει να ζησεις. Τελικα την τραβαγε την προσοχη οποτε μετα ευχομουν να μην τον προδωσει ο Ιουδας, κυριως γιατι η γιαγια μου περιμενε πως και πως να τον συλλαβουν για να μπορει να πιασει τα κλαματα και να κανει τον σταυρο της και αυτο με εκανε να νιωθω αβολα, γιατι φανταζομουν την Γεωργια, ενα κοριτσακι που μου αρεσε στο σχολειο να μας βλεπει απο μια γωνια και τι θα φανταζοταν ... Μετα ερχοταν το επεισοδιο με τον Ποντιο Πιλατο και εκει δεν ειχα πια ελπιδες για την τυχη του Ανοιξιατικου Ιησου, οποτε εκανα οτι κοιμομουν για να αποφυγω διαφορα με τη γιαγια μου παλι ή με τον παππου μου, γιατι αυτο το επεισοδιο αρεσε και σε εκεινον και παντα στο σημειο που ο οχλος διαλεγε τον Βαραβα ο παππους μου ελεγε δυνατα το Πιστευω. Ευτυχως που η Γεωργια ελειπε διακοπες και ηταν σιγουρο οτι δεν θα μπορουσε να μας βλεπει απο μια γωνια.

Μετα ερχοταν η Κυριακη του Πασχα. Για αλλη μια φορα οι Ρωμαιοι γινονταν Τουρκοι γιατι το σουβλισμενο αρνι μου θυμιζε τον Αθανασιο Διακο.

οι μερες της Ρωμαικης Τουρκοκρατιας και του Ανοιξιατικου Χριστου θα κραταγαν μια εβδομαδα ακομα μεσα μου και θα ησυχαζα, γιατι θα ξανανοιγαν τα σχολεια και μαζι θα τελειωνε ενα αναγκαστικο τηλεοπτικου δεκαπενθημερο, θανατου, βιας, αιματος και θρηνου, πραγματα που ενα παιδι δεν μπορει, ουτε πρεπει να μπορει να κατανοει σ'αυτη την ηλικια.

Τα δυσκολα και βαρια προγραμματα ειχαν περασει πάντως. Εμενε βεβαια η Αποκαλυψη του Ιωαννη, που την εδειχνε συνηθως σε δυο δοσεις Τριτη και Τεταρτη στην ΕΡΤ1 και που την ειχε σκηνοθετησει τη δεκαετια του 80 ο Τορνες για την τηλεοραση ( και χεζοσουν απανω σου αμα ησουν 6-7 χρονων και σε ειχαν αφησει μονο στο σπιτι την ωρα που την εβλεπες ). Αμα εφευγε και αυτο μετα θα εδειχναν ισως τα παλια του Χολιγουντ απο την Παλαια Διαθηκη, που δεν ειχε ακομα Ρωμαιους να κανουν Τουρκοκρατια και να σφαζουν. Ειχε βεβαια Αιγυπτιους και Φιλισταιους που εμοιαζαν πιο πολυ με τους Τουρκους απ'οτι οι Ρωμαιοι, αλλα απο την αλλη εκει ειχε Τσαρτον Ιστον για Μωυσή και Βιχτωρ Ματσουρ και Σουζαν Χειγουορντ για Σαμψων και Δαλιδα και τελος παντων οτι και να γινοτανε το εργο κραταγε δυο ωρες, οχι μια εβδομαδα.

Στην Τριτη -Τεταρτη Δημοτικου την εικονα του σταυρωμενου "Ανοιξιατικου" Ιησου, με εναν "Ρωμαιοτουρκο" μαλιστα να τον τρυπαει στα πλευρα με μια λόγχη, την εβλεπα σε πιο μονιμη βαση, οχι μονο στην εκκλησια, αφου την ειχε πλεον απ'εξω το βιβλιο θρησκευτικων του σχολειου. Η βυζαντινη τεχνοτροπια της εξακολουθουσε να μου δημιουργει κομπο στο στομαχι γιατι εκτος απο τον Ιβαν τον Τρομερο μου θυμιζε πως σε λιγους μηνες θα ερχοταν παλι ο Ανοιξιατικος Ιησους του Τζεφιρελι. Και οπως ακομα λογω παιδικης ανωριμότητας δεν μπορουσα να αντιληφθω κανενος ειδους συμβολισμο προχριστιανικο ή μη στη σταυρικη θυσια ενος ανθρωπινου σωματος καρφωμενου στα ακρα εψαχνα να βρω τουλαχιστον κατι διασκεδαστικο στην εικονα, ( και παλι λογω παιδικης ανωριμοτητας προφανως) , οπως στις αντιστοιχες του "Χειμωνιατικου" Χριστου. Τη λυση μου την εδωσε για μια φορα ακομα η Κρατικη Τηλεοραση της εποχης. Η ΕΡΤ2 εδειχνε καθε Τεταρτη βραδυ μια ελληνικη αστυνομικη σειρα που λεγοταν : "Οι Ιεροσυλοι", με τον Θανο Λειβαδιτη στο ρολο του δημοσιογραφου Μαρτελη να κυνηγαει μια σπειρα αρχαιοκαπηλων με αρχηγο των Δημητρη Μυρατ που πασαριζε στο εξωτερικο κλεμμενες βυζαντινες εικονες. Σε ενα επεισοδιο ειδα τη σπειρα μαζεμενη να κλεβει μια παλια μεγαλη βυζαντινη εικονα και αφου ο αρχηγος τη χωρισε με κιμωλια σε εξι αριθμημενα ισα κομματια, αρχιζε να την κοβει με πριονι. Υστερα το καθε μελος τραβαγε εναν κληρο και αναλογα με τον αριθμο που τυχαινε επαιρνε και το αντιστοιχο κομματι. Το βρηκα ενδιαφερον. Και για πρωτη φορα ο Ανοιξιατικος Χριστος ειχε πλακα.

Την αλλη μερα ολες οι εικονες που ειχε μεσα το σχολικο μου βιβλιο των Θρησκευτικων μαζι με το εξωφυλλο ηταν χωρισμενες με μπλε στυλο σε εξι ισα αριθμημενα τετραγωνα.

Την ωρα που το εδειχνα στον διπλανο μου βλεπω ενα μεγαλο χερι απο το πουθενα να αρπαζει το βιβλιο να το σηκωνει στον αερα και μετα να το ξεφυλιζει.

Η δασκαλα μου φωναζε για πολυ ωρα, η ετσι μου φανηκε.

Δεν καταφερα ή δεν σκεφτηκα πανω στη ταραχη μου να πω οτι το "κομματιασμα" το ειδα στην ΕΡΤ, μου τραβηξε το αυτι πανω κατω και με επιασε απο το μπρατσο με υφος Ρωμαιοτουρκου για να με βγαλει εξω. Κοιταξα κλεφτα τον Χειμωνιατικο Χριστο στην εικονα πανω απο τον πινακα με την ελπιδα να μου πει τιποτα και να με παρηγορησει με την φωνη του Ιησου που ακουγοταν να μιλαει στον Φωτοπουλο στο θεατρικο : Δον Καμιλο του Τζ. Γκουαρεσι που ειχα δει στο "Θεατρο της Δευτερας" στην ΕΡΤ1.

Δεν ειπε τιποτα και συνεχισε να χτυπαει την πορτα χαμογελαστος σαν να μη τρεχει τιποτα. Ο Χειμωνιατικος Χριστος δε θα ειχε ποτε τετοια προβληματα, γιατι σιγουρα θα ηταν παντα ο καλυτερος μαθητης ...

Το κακο ηταν πως και η Γεωργια ηταν καλη μαθητρια και δεν απουσιαζε ποτε απο την ταξη.

"Ενα σιδερά να βαλει τη σωληνα ... " ΜΕΡΟΣ Δ'

( ΕΔΩ ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ )

Γυρω στα 19 βρεθηκα με καραβι στο λιμανι της Οδησσου, λιγα χρονια μετα την καταρευση του Υπαρκτου Σοσιαλισμου. Οι ντοκοι ηταν πιασμενοι και αναγκαστικά δεσαμε κολητα πανω σε ενα ρωσικο πολεμικο. Καποιος απο μας εκανε την αρχη και πεταξε μια τσοντα και ενα πακετο Καμελ σε εναν ρωσο ναυτη απεναντι ζητωντας του για ανταλαγμα τον γουνινο σκουφο με τα διάσημα του καποτε ενδοξου Στολου της Μαυρης Θαλασσας. Δεν αργησε να πεσει το σημα και τα αντικριστά πλαϊνά καταστρωματα των δυο πλοιων γεμισε με ρωσους και ελληνες. Οι ανταλαγες γινονταν με επιφυλαξη στην αρχη και απο τις δυο πλευρες, με νοηματα, "... τι θελεις", " ... σηκωσε το να το δω", "πετα το ρε, οχι εσυ πρωτα ...", αλλα συντομα ξεπεραστηκαν οι δισταγμοι. Τσοντες, κουτες ολοκληρες τσιγαρα, λεφτα, ουισκι και ραδιοφωνακια της δεκαρας, συναντουσαν στον αερα σκαλιστες αγκραφες, μαυρους επενδήτες και καπελα του ρωσικου ναυτικου. Και οχι μονο. Εβγαζαν τα παρασημα τους, τα γαλονια τους, αντικειμενα του πλοιου, οτι μπορουσαν να βρουν και να σπρωξουν, ακουστηκε πως παζαρευτηκε ακομα και Καλασνικοφ για δυο κουτες καμελ και 60 δολαρια.

Αυτο κρατησε αρκετες ωρες. Κατεβαινες με ενα ρωσικο καπελο υπαξιωματικου στο χερι να το δειξεις στους αλλους κατω στο καπνιστήριο και τοτε εβλεπες οτι καποιος ειχε ενα πακετο τσιγαρα ειδικα φτιαγμενα για το ρωσικο στρατο ή ενα εθνοσημο που εσυ δεν ειχες και ετρεχες αμεσως απανω να το βρεις απο απεναντι. Tου εδειχνες το δολαριο και μετα του εκανες νοημα ξηλωσε το εθνοσημο ή βγαλε το σακακι, σου ελεγε θελω και ενα πακετο καμελ και εφτα δολαρια ακομα, του ελεγες οκ αλλα θελω και το σκουφο σου ... Αυτος ο χαβαλες κρατησε για πολλες ωρες. Μεχρι το βραδυ ειχα παρει δυο καπελα, μια μακρυα καμπαρντινα ρωσου αξιωματικου ραμενη σε στυλ Μεσοπολεμος με επιχρυσα κουμπια και ολα τα γαλονια απανω και πολλα αλλα. Οπως τα ειχα φορτωθει και ετρεχα να τα κλειδωσω για να ξανανεβω μηπως βρω τιποτε αλλο πετυχα στο διαδρομο εναν δευτερο μηχανικο. Αυτος δεν κραταγε τιποτα . Εγω αρχισα να του δειχνω τα δικα μου πανηγυριζοντας που για πεντε δολαρια μια τσοντα χιλιοτσαλακωμενη και τριαμιση πακετα τσιγαρα, ειχα πεισει τους ρωσους να μου τα δωσουν. Και τι θα τα κανεις ολα αυτα ρε μαλακα? με ρωτησε. Δεν με ενοιαζε τι θα τα κανω. Για το παιχνιδι γινοταν. Ριχνεις γελιο με τους πειναλες απεναντι που τους βλεπεις να ξεβρακωνονται και να στα δινουν με ανταλαγμα ενα αφρο ξυρισματος ξερω γω. Ουτε να παζαρεψουν δεν ξερουν ...

-Εισαι πολυ μαγκας, που τους καταφερες μου ειπε ο μηχανικος. Την επομενη φορα μονο δωσε στους πειναλες κατι παραπανω και ας σου ζητησουν λιγοτερα γιατι δεν ξερουν. Εσυ εισαι αρχοντας δεν μασας.

"Τραβα γαμησου ρε μαλακα" σκεφτηκα την ωρα που ο μηχανικος χανοταν στο διαδρομο και δεν τον αφησα να μου χαλασει τη διαθεση με το υφακι του, συνεχισα να περπαταω βιαστικα, καπου ειχε παρει το ματι μου απανω εναν που φοραγε μια ζωνη ...

Απο τις πρωτες αναφορες που εχουμε για την εμφανιση Σλαβων σε ευρωπα'ι'κο εδαφος ειναι και αυτη του Προκόπιου γυρω στο 500 μ. Χ. Ο βυζαντινος Ιστορικος αναφερει πως νομαδικες ανοιχτοχρωμες φυλες που αποκαλουνταν Σλαβοι και που προσφατα ειχαν κανει την εμφανιση τους στις οχθες του Δουναβη αρχισαν να περνουν απεναντι μαζικα, σπρωγμενες απο την πεινα και να εισβαλουν στα πλουσια εδαφη της ρωμα'ι'κης Αυτοκρατοριας. Τους περιγραφει ως σκληροτραχυλους πολεμιστες, με πολυ βρωμερες συνηθειες. Η κοινωνικη τους δομη βασιζεται στην κοινοκτημοσυνη και υπακούν σε αρχηγο που ειναι ταυτοχρονα και κατι σαν αρχιερεας. Μεγαλη εντυπωση οπως φαινεται κανουν στον Προκοπιο οι γυναικες των Σλαβων που τις χαρακτηριζει: " εξαιρετικα ομορφες ... ".

15 αιωνες μετα οι Σλαβοι θα σηκωσουν τις αφυλακτες μπαρες του πρωην Ανατολικου Μπλοκ, θα ξαναπερασουν τον Δουναβη και θα φτασουν αυτη τη φορα μεχρι την Αμερικη και μαζι χιλιαδες γυναικες που εμοιαζαν να πεφτουν ασταματητα - τουβλακια στο ΤΕTRIS να στοιβαζονται, να φτιαχνουν σειρες, να εξαφανιζονται και αλλες γυναικες να ακολουθουν, για να φτιαξουν καινουργιες σειρες ξανα. Η Δυση εμοιαζε να σκεπαστηκε ξαφνικα απο λαθραια θηλυκή σαρκα ανατολικης προελευσης και πλημμύρισε τα στριπτιζαδικα και τα μπουρδελα της , ακομα και σε χωρες οπως η Ολλανδια που ο Ναυαρχος πηγαινε με ποδηλατο στην υπηρεσια του, οι οικογενειες γιορταζαν με ενα παραδοσιακο γλυκο τη μερα που οι κορες τους εχαναν την παρθενια τους, οι ανηλικες ανυπαντρες μητερες δεν μεγαλωναν στιγματισμενα παιδια και που η πορνεια δεν ηταν ντροπη αφου η Ολλανδεζα ιεροδουλη φορολογουταν οπως καθε εργαζομενος πολιτης. Το Κρατος την προσεχε μαλιστα ιδιαιτερα αφου στο Αμστερνταμ η πουτανα ηταν απο καιρο ενα ειδος τουριστικης ατραξιον που εφερνε πολλα λεφτα, μαζι με τη χρηση μαλακων ναρκωτικων, τη "Μερα της Βασιλισσας" τα Καναλια και τους πινακες του Ρεμπραντ.

Οι σκληροτραχηλοι Σλαβοι που βρεθηκαν εκει κοντραριστηκαν αγρια με Ολλανδους, Ελληνες, Τουρκους και Τζαμα'ι'κανους νταβατζηδες και κερδισαν στα σημεια. Μαζι τους εσερναν φτηνο προ'ι'ον, πολυ καλης ποιοτητας , σε τεραστια αποθεματα.

Απο τις αρχες του 90 οι τουριστες και τα αντρογυνα που περναγαν χερακι-χερακι απο το κεντρικο καναλι με τα "Κοκκινα Φωτα" για να σπασουν πλακα με τις πουτανες, συναντουσαν ολο και σπανιοτερα Δυτικοευρωπαιες , Σουριναμεζες , Τζαμα'ι'κανες ή Ταυλανδεζες να τους χαμογελουν με το φιξακι στη μυτη πισω απο τις "Βιτρινες"...

Οι πρωτες χορευτριες που βρεθηκαν να δουλευουν γυρω απο το σωληνα τα πρωτα χρονια στα στριπτιζαδικα στην Ελλαδα, ηταν ανατολικης προελευσης και κατα βαση πουτανες που δουλευαν στα μπουρδελα στη θεση των Ελληνιδων που ειχαν σχεδον βγει εκτος επαγγελματος ή ειχαν γινει ιδιοκτητριες-πατρονες. Τις επαιρναν απο το ενα ποστο και τις τοποθετουσαν στο αλλο σαν αντικειμενα.

Oι επομενες "Ανατολικες" χορευτριες ομως ηρθαν απο μονες τους, αρκετα καλα ενημερωμενες για το Μεσογειακο "κλιμα" που τις περιμενε και κλειστηκαν μεσα του, ακολουθοντας τους ατυπους και δυσαρεστους νομους της φυλακης. Χωριστηκαν σε φατριες μεσα στα μαγαζια και διαχειριζονταν την πελατεια με ενα κλειστο συστημα κανονων που λειτουργουσε ξεχωριστα αλλα και παραλληλα με τους γενικους κανονες που επεβαλε το μαγαζι για να βγαλει λεφτα. Επαιξε βεβαια στην αρχη ρολο η εθνικοτητα και οι εκλεκτικες συγγενειες της. Αλλη ομαδα οι Ρωσιδες με τις Ουκρανες, αλλου οι Ρουμανες με τις Μολδαβες αλλου οι Τσεχες, οι Σλοβακες οι Ουγκαρεζες οι Πολωνες. Συντομα ομως ξεχαστηκαν οι καταγωγες οταν εσκασαν τα πρωτα θεματα ιεραρχιας με βαση τη ζητηση και τις ικανοτητες , καθως το σκηνικο στα στριπτιζαδικα της Ελλαδας επαιρνε διαστασεις. Το συμποσιο του Ηρωδη επαναλαμβανοταν σταθερα καθε νυχτα με παλιες καραβανες στο ρολο της Ηρωδιαδας να κοβουν κινηση και να επιλεγουν, νεοφερμενες που δεν ειχαν δικαιωμα επιλογης γιατι επρεπε να μαθουν τη δουλεια και στη μεση ανερχομενες Σαλωμες που ξεψαρωναν σιγα-σιγα, χορευαν και γδυνονταν πανω στη σωληνα, ζητωντας κεφαλια για "ιδιωτικο χορο". Το χοντρο μεροκαματο στα στριπτιζαδικα παγκοσμιως βγαινει απο τα κερασμενα ποτα και τους "ιδιωτικους χορους". Η κοπελα παει τον πελατη καπου απομερα και γδυνεται απανω σου στο ρυθμο της μουσικης. Αναλογα με την τσεπη σου αυτο μπορει να κρατησει απο λιγα λεπτα μεχρι ωρες. Οι πελατες επρεπε να μοιραζονται σωστα για να μπορουν να δουλευουν ολες παλιες νεες και ανερχομενες, αναλογα με τη θεση τους στο μαγαζι.

Απο τη στιγμη που εμφανιζοταν ο πελατης στην πορτα και μεχρι να κατσει εχει ηδη γινει συμφωνια στον αερα, με βλεματα ή σινιάλα με αναπτυρες για το ποια κοπελα θα τον πλησιασει πρωτη, ποια δευτερη αν ο πελατης διωξει την πρωτη και παει λεγοντας. Αν ο πελατης ερχοταν για πρωτη φορα, "σκαναριζοταν" η οικονομικη του κατασταση, η συμπεριφορα του, οι προτιμησεις του, για να μη χαθει χρονος σε συνεννοησεις οταν ξαναρθει. Οι "παλιες" δουλευαν περισσοτερο με γνωστους που ερχονταν αποκλειστικα γι'αυτες. Σε περιπτωση που τυχαινε να εμφανιστουν ταυτοχρονα δυο "καψουρια" υπηρχε μια εμπιστη στην καβατζα, συνηθως "ανερχομενη" που την εστελναν για να απασχολησει τον εναν. Το θεμα σε αυτη την περιπτωση ειναι παντα ο κινδυνος αντιδικίας και παραπονα που μπορει να φτασουν στα αυτια του καταστηματαρχη, απο θιγμενους που τα σκανε χοντρα και εχουν απαιτησεις. Περιπτωσεις οπως αυτη του θυμωμενου επαρχιωτης που εσκασε με το σο'ι' του και αρχισαν να σπανε με γκασμαδες οτι εβρισκαν μπροστα τους γιατι η χορευτρια δεν του εκατσε ενω ειχε ξοδεψει πολυ χρημα, δεν λειπουν στις ιστοριες για τα πρωτα στριπτιζαδικα που ανοιξαν στην Ελλαδα.

Παρολαυτα σχεσεις με πελατες εκτος στριπτιζαδικου απο ενα σημειο και μετα υπηρξαν πολλες, αφου οι κοπελλες, οσο ερχονταν νεες φουρνιες απ'εξω, μορφωμένες μαλιστα, δεν ζουσαν πλεον μαντρωμενες και με "επιβλεψη" απο δουλεμπορους σε ξενοδοχεια, αλλα κυκλοφορουσαν πιο ελευθερες εξω, μαθαιναν τη γλωσσα απο την τηλεοραση, ψωνιζαν, πηγαιναν για καφε, για ποτο, για φα'ι'. Εκκλησιάζονταν.

Οι νομοι της φυλακης δωσανε τη θεση τους στους νομους του γκετο.

Οι περισσοτερες ειχαν βεβαια εναν ανθρωπο εκτος μαγαζιου να του τα ακουμπανε, συνηθως απο την ιδια χωρα. Οταν γνωριζαν καποιον του τον πηγαιναν για να εξακριβωσει αν προκειται για ¨αγαπουλη" που θα βαλει λεφτα απο την τσεπη του για να κυκλοφορησει την κοπελα ή για εξυπνο που θα εβαζε χερι στο μεροκαματο της. Αν ο γκομενος που του κουβαλαγε η αλλη ηταν ακινδυνος, εδινε την συγκαταθεση του και η σχεση αρχιζε. Σαφως το να εχεις γκομενα στριπτιζου ηταν ακριβο σπορ συν ότι αλλο ντραβαλο συνεπαγεται μιας τετοιας σχεσης. Ομως ακομα και ετσι δεν ειναι λιγες οι περιπτωσεις που στριπτιζουδες, πιτσιρικες βεβαια, που οι εφηβικες τους ορμονες δεν ειχαν σκοτεινιασει ακομα απο το ημιφως που επικρατει στο στριπτιζαδικο, ερωτευτηκαν στ'αληθεια πιτσιρικαδες που πηγαν να τις δουν να χορευουν γυρω απο το σωληνα. Τους ειδοποιουσαν μαλιστα να μην ξαναπερασουν απο το μαγαζι και τους συναντουσαν καπου εξω.

Μετα φαινεται πως το στριπτιζαδικο ξεφυγε σιγα-σιγα απο το αντεργκραουντ. Επεσε πολυ χρημα στη διακοσμηση. Γυρω απο τον σωληνα μπηκαν γυψοσανιδες, ακριβες ταπετσαριες, ηχητικα συστηματα, ρομποτικα φωτα. Αλλαξε και η πιατσα. Τεραστιες φωτεινες μαρκιζες στη Λεωφορο Συγγρου, μεχρι κατω την Ποσειδωνος ή στα βορεια στην Εθνικη στο υψος της Κηφησιας και μετα Λαρισσα, Θεσσαλονικη και αλλου. Παρκαρισμενες SLK και SPIDER απ'εξω, κουστουμαρισμενοι νεογιαπηδες, γιατροι, δικηγοροι, μπασκετμπολιστες, "μπαρτσελορ παρτι" για υποψηφιους γαμπρους, μεχρι και ειδικες νυχτες για γυναικες πελατες με αντρες χορευτες, οπως στο εξωτερικο. Τα στριπτιζαδικα εγιναν ντεκορ για οικογενιακα σηριαλ, ενω οι Ανατολικες στριπτιζουδες εμφανιζονταν σε τηλεοπτικες εκπομπες για να χορεψουν ή σαν μοντελα για πασαρελα σε πρω'ι'ναδικα, μερικες μαλιστα εκαναν για λιγο και καριερα τιβι-περσονας, ποζαροντας ταυτοχρονα γυμνες για περιοδικα ποικιλης υλης . Μετα φανηκαν οι συνεπειες της πτωσης του Χρηματιστηριου στις αρχες του 2000, το μετρητο αραιωνε απο την αγορα και τα στριπτιζαδικα δεχονταν πλεον και πιστωτικες. Η τελευταια καλη περιπτωση για να κερδισουν απο το στριπτιζ, χορευτριες και μαγαζια ηταν οι Ολυμπιακοι Αγωνες του 2004. Μετα αρχισε σιγα-σιγα η παρακμη. Οι περισσοτερες εφυγαν για αλλα μερη της Ευρωπης, της Αμερικης, της Νεας Ζηλανδιας της Ιαπωνιας, για να εκμεταλευτουν απο την αρχη τη φημη της "Σλαβας του Σεξ" και τη ζήτηση ή για να ξεκινησουν μια κανονικη ζωη απο την αρχη. Αλλες σταμάτησαν και γυρισαν πισω στη χωρα τους και επενδησαν με τα χρηματα που εβγαλαν και αλλες παλι παρεμειναν και χωθηκαν πιο πολυ μεσα στη "νυχτα" ή και στη μερα.

Οσο υπήρχε χρήμα - όσο υπάρχει χρήμα.

Λίγες φορές η ζωη δεν ειναι ετσι.

Ο καθένας απο την πλευρά του παζαρευει αυτο που εχει και το ανταλλασει με οτι του λειπει και στο παζαρι συνηθως ειναι οπου με βρεις και οπου σε βρω.

Οι γυναικες απο το Ανατολικο μπλοκ που ηρθαν εδω, επιασαν στον αερα οπως τ'αγριμια, σχεδον αμεσως μαλιστα, τη μυρωδια του ξελιγωμενου για μουνι Ελληνα που ηταν ετοιμος να ξοδεψει χρημα για να το βρει εισαγωμενο, παρολο που αυτο συνεβει σε μια εποχη που οι σεξουαλικες του σχεσεις με τις Ελληνιδες ηταν ελευθερες και αφθονες οσο ποτε.

Κι'ομως, καταθεσεις εκατομυριων σηκωθηκαν απο τις τραπεζες και φαγωθηκαν γυρω απο τους σωληνες και τα κρεβατια που χορευαν γυμνες Σλαβες και πιθανων σε καμια αλλη χωρα δεν τιναχτηκαν τοσοι γαμοι στον αερα, σε τοσο συντομο διαστημα οσο στην Ελλαδα. Εξαγριωμενες νοικοκυρες, ολων των ηλικιων παντου στην επικρατεια ουρλιαζαν απο το πρωι μεχρι το βραδυ στα καναλια για τις "Ρωσιδες πουτανες" που ηρθαν απο το πουθενα και τους εκλεισα το σπιτι. Οι "κοινωνικες εκπομπες" μιλουσαν για "μαστιγα". Η "Ρωσιδα χωρις ηθος " και το κορμι της τρομοκρατησε την Ελληνιδα, σχεδον ολων των ηλικιων, με τον ιδιο τροπο που παντα τρομοκρατουσε τον Ελληνα, ο Αραπης με την τερατωδη ή εστω μεγαλυτερη ψωλη απο τη δικια του.

Οσο για τις "Ανατολικες" συνεχισαν να στεκονται απεναντι, να ξεντυνονται και να παζαρευουν το καθε ρουχο που εβγαζαν , οσο εξακολουθουσε να υπαρχει η καυλα ηεπιδειξιομανία και καθε ειδους μανια απο τον αντρικο πληθυσμο στην αλλη πλευρα. Οσο η προσφορα και η ζήτηση εδεναν σφικτα και αντικριστα σαν καραβόσκοινα τους δυο κοσμους.

Αν κερδισαν ή αν εχασαν κατι χρησιμο σ'αυτη τη αδυσώπητη ανταλαγη που κρατησε ατελειωτες νυχτες ειναι κατι που προφανως δεν μπορει να μπει στο πλαισιο καποιου γενικου συμπερασματος. Ο καθενας κουβαλαει την ιστορια του, αρα ο καθενας που μπλεχτηκε στο συγκεκριμενο παρε-δωσε, απο τη μια ή απο την αλλη πλευρα ξερει καλυτερα για λογαριασμο του. Το μονο σιγουρο σ'αυτη την ιστορια ειναι πως η υγρασια που τοσα και τοσα κορμια κοριτσιων αφησαν για παντα την ωρα που χορευαν απανω στο σιδερενιο σωληνα του στριπτιζ στην Ελλαδα, εχει γινει πια σκουρια που μερα με τη μερα τον εξαφανιζει και απο λιγο ...

Ενα μηνα μετα την Οδησσο πιασαμε με το καραβι Ρουμανια. Βρεθηκα εξω απο το λιμανι της Κονσταντζας ολομοναχος σε ενα μαγαζι με γυναικες που ψιλοδουλευε σαν στριπτιζαδικο ( δεν ηταν ακομα απολυτα νομιμο κατι τετοιο για το ασταθες καθεστως της χωρας ) κοντα στο παλιο παραθαλασσιο καζινο. Εκατσα με μια κοπελα απο την Ουκρανια με λευκο δερμα, εντονα "μηλα" στο προσωπο και λεπτα χειλη. Ετοιμαζομουν να της αγορασω δευτερο ποτο και εγω επινα ακομα το δικο μου οταν ανακαλυπτω οτι εχω χασει ( ή καποιος μου ειχε βουτηξει ) το πορτοφολι με τα λεφτα. Εκοψα τις φατσες γυρω μου πουθενα Ελληνας. Εχασα το χρωμα μου, αρχισα να ψαχνω διπλα μου, κατω απο το τραπεζι, πουθενα πορτοφολι. Ξανακοιταξα γυρω μου. Ακομα πουθενα Ελληνας. Η Ουκρανιδα πηρε χαμπαρι τι συμβαινει και με ρωτησε με καποια δισπιστια στο ηδη ψυχρο της βλεμμα. Της ειπα και πρεπει να της φανηκα τοσο πανικοβλητος που εδειξε να με πιστευει. Τη ρωτησα και εγω τι γινεται σ'αυτες τις περιπτωσεις. Με κοιταξε λιγο και μετα εκανε μια κινηση με το χερι σαν να εκοβε το λαρυγγι της. Χλωμιασα κι'αλλο και εκεινη ξεσπασε σε γελια.

Ημουν ετοιμος να κλαψω και ενιωθα το προσωπο μου κατακοκκινο.

Μαλλον με λυπηθηκε και σταματησε να με πειραζει

-Ενταξει, μπορει να σε αφησουμε και να ζησεις σημερα, αυτα γινονται συνεχεια εδω ειπε με βαρια προφορα στα λιγα αγγλικα που ηξερε. Δυο ποτα δεν ειναι πολλα.

Ενιωσα το αιμα να επανερχεται στις φλεβες μου. Της ειπα να παω στο μπαρ να αφησω την ταυτοτητα μου μεχρι να ξαναγυρισω με λεφτα. Το καραβι μου ηταν κοντα ...

Εκανε ενα γρηγορο και σιωπηλο οχι με το κεφαλι της και αφου κοιταξε πρωτα κλεφτα προς το μπαρ μετα γυρισε γρηγορα προς εμενα και μου ειπε: "μη το κανεις" με εναν τροπο που δεν μου αφησε περιθωρια να ξαναρωτησω το γιατι.

- Θα σου δωσω εγω τα λεφτα για να πληρωσεις, κατω απο το τραπεζι, ομως και εσυ θα μου δωσεις κατι που θελω και ειμαστε οκ,.ειπε Aκουμπησε το χερι της στη ζωνη μου και την ξεκουμπωσε ηρεμα.

Ηταν η ζωνη που ειχε απανω σκαλιστο το εμβλημα του Στολου της Μαυρης Θαλασσας που πριν ενα μηνα ειχα ανταλαξει στην Οδησσο με εναν Ρωσο ναυτη για δυο δολαρια ...

Μιση ωρα αργοτερα βρηκα κατι αλλους απο το καραβι στο δρομο. Τους ειπα για το χαμενο πορτοφολι. Με πειραξαν λιγο και μετα καποιος σταματησε ενα ταξι να μας παει στο κεντρο. Η ωρα ειχε παει 10 το βραδυ. Σε ενα φαναρι το ταξι σταματησε διπλα σε μια μεγαλη τζαμαρια.

-Πωπω, δες τα μουνακια ειπα σ'αυτον που καθοταν διπλα μου. Αυτος σφυριξε στον αλλο που καθοταν μπροστα. Καρφωθηκαμε και οι τρεις Απο μεσα φαινονταν δεκαδες κοριτσια οχι πιο πολυ απο δεκατεσσαρων, δεκαεξι, να σκυβουν ολα μαζι αργα και ρυθμικα ακουμποντας πανω στο ποδι τους που βρισκοταν τεντωμενο στον αερα. Ηταν μια σχολη μπαλετου.

-Παιζει να ειναι και το τεταρτο σκηνικο που πετυχαινω, ειπε καποιος, τα μπαλετα τους μαραναν, εδω δεν εχουν να φανε.

Περασα μηχανικα το δακτυλο σε μια απο τις θηλειες του παντελονιου μου. Μου φανηκε φτωχο και σκετο χωρις τη ζωνη που και αυτη δεν αξιζε πολλα, δυο ποτα σε ενα κολαδικο της Ρουμανιας.

Μετα απο λιγο το ταξι ξεκινησε παλι ...

ΠΕΦΤΟΥΝ ΟΙ ΣΦΑΙΡΕΣ ΣΑΝ ΤΟ ΧΑΛΑΖΙ ...

Ολοι λένε οτι το σκηνικο εγινε Σαββατο βραδυ και προφανως εχουν δικιο. Εγω το θυμαμαι παντα να εγινε καθημερινη , Δευτερα ή Τριτη συγκεκριμενα και την αλλη μερα που πηγα στο σχολειο, τοτε ημουν στο Δημοτικο, συζηταγαμε κρυφα με τον διπλανο μου την ωρα του μαθηματος τα γεγονοτα ...

Οποτε και να εγινε παντως, θυμαμαι τις Χριστοπαναγιες που ακουστηκαν στον αερα απο τους τεχνικους πριν κοπει η μεταδοση και σκασει το μαυρο στην οθονη και τη μανα μου και τον πατερα μου να εχουν κατουρηθει απο το γελιο και να μιλανε με φιλους στο τηλεφωνο που χτυπησε. Στις αρχες του 80 καποιος υπευθηνος του δευτερου προγραμματος της ελληνικης τηλεορασης, δεν ειχε περασει πολύς καιρος απο τοτε που λεγοταν ακομα ΥΕΝΝΕΔ, εψαχνε να βρει μια καλη ταινια για τη βραδινη ζωνη. Πηγε στο τεραστιο αρχειο με τις κοπιες και εκει ειδε εναν τιτλο που του γυαλισε: " ΠΕΦΤΟΥΝ ΟΙ ΣΦΑΙΡΕΣ ΣΑΝ ΤΟ ΧΑΛΑΖΙ ... ". Θεωρησε προφανως οτι ειναι γουεστερν ή γκαγκστερικο , κατι με μαχη τελος παντων και το αφησε στον διευθηντη ροης για τα παρακατω. 20 λεπτα μετα τρην εναρξη (και παλι δεν ειναι δυνατον να θυμαμαι ποση ωρα περασε) εγινε της πουτανας. Η ταινια κοπηκε στον αερα και για περιπου μιση ωρα απουσια εναλακτικου προγραμματος οι θεατες εβλεπαν τα γνωστα "χιονακια", χωρις καποια ανακοινωση, αμετρητα τηλεφωνηματα διαμαρτυριας, μαζεμενοι αγανακτισμενοι εξω απο το σταθμο, παραιτηση την αλλη μερα σύσσωμου του διοικητικου συμβουλιου της ΕΡΤ και του αρμοδιου Υπουργου, παρεμβαση του Πρωθυπουργου και του Προεδρου της Δημοκρατιας, κατακραυγη στον ελληνικο και ξενο Τυπο.

Ο σκηνοθετης της ταινιας, Νικος Αλευρας περασε στην ιστορια του ελληνικου κινηματογραφου μεσα σε λιγα λεπτα της ωρας. Η ταινια ειχε γυριστει το 77 και μεχρι εκεινη τη νυχτα του 84 σχεδον κανενας δεν την ηξερε.

Η ταινια χαρακτηριστηκε πορνογραφικη και ακαταλλη για ανηλικους απο τους λογοκριτες της εποχης, αν και δεν περιεχει σκηνες σεξ. Η κολασιμες σκηνες που σκανδαλισαν το απροετοιμαστο ελληνικο κοινο της δεκαετιας του 80 ηταν ολες και ολες τρεις. Στη μια ο σκηνοθετης παριστανει το μωρο και μια γυναικα, ας πουμε η μανα του, που του ριχνει ταλκ στα παπαρια γιατι εχει συγκαει, στη δευτερη ο σκηνοθετης της αρπαζει το βυζι και αρχιζει να θυλαζει ενω υπαρχει και μια σκηνη που γυμνοστηθες γειτονισες ερχονται να τον δουν στη βρεφικη κουνια.

Εχουν δημοσιευτει πολλα για την ταινια και αρκει μια απλη πληκτρολογηση του τιτλου στο google για να εμφανιστουν. Αλλα μιλανε για γελοιοτητα, άλλα για μια "ψαγμενη" ταινια. Το σιγουρο ειναι οτι ο εμπνευστης της ειναι ενας εξυπνος ανθρωπος και με ιδιοτυπο, αυτοσαρκαστικο χιουμορ που ορισμενες φορες "σκοτωνει". Οποιαδηποτε αρνητικη κριτικη στον Αλευρα μοιαζει με το να καταβρεχεις με ποτιστήρι τη θαλασσα, αφου το κανει ο ιδιος πρωτα σε καθε ευκαιρια . Η γνωμη μου ειναι οτι προκεται για φαρσερ που αυτοσχεδιασε χωρις ελεος, αφηνοντας εδω και τριαντα χρονια σοβαροφανεις εμπειρογνωμονες του κινηματογραφου και ελληνικο κοινο ( που την ιδια ωρα γελαγε με την καθε ειδους βιντεομαλακια ) να βγαλει το φιδι απο την τρυπα για το τι θελει να πει ο " τραυματισμενος καλλιτεχνης που τρομαζει "( οπως λεει πανω κατω και ολοκληρος ο τιτλος ). Ο σκηνοθετης υποστηριζει στη μεση περιπου του φιλμ οτι "οι ταινιες δεν μπορουν να αλλαξουν τον κοσμο παρα μονο η πολιτικη δραση, οποτε δεν μπορει να υπαρξει κανενας διαλογος με το κοινο". Λεει επισης οτι "το συστημα αποροφα τα παντα και οι αστοι συνηθιζουν τα παντα, γι'αυτο προσπαθησε να φτιαξει μια ταινια που οχι μονο δεν θα καταλαβαινουν αλλα θα τους εξοργιζει κι'ολας". Περα απο αυτα τα δυο η Ιστορια μας λεει τελικα πως καταφερε και να τους τρομαξει με καποιο τροπο. Εστω και αθελα του.